[Spoil] Kagami no Kuni no Harisugawa - 1

posted on 13 Jul 2011 19:57 by kunkruka
หน้าเปิด ประเดิมตอนแรก 54 หน้า

 
 

เปิดตอน พระเอกเจ้ากรรมที่พอรู้ตัวก็ถูกขังอยู่ในความมืด มองไม่เห็นอะไร ไม่ได้ยินอะไร เจ้าตัวเองก็ไม่รู้ด้วยว่าช่วงเวลาในโลกนี้จะต่างกันแค่ไหน ตอนนั้นเองเขาก็ได้เห็นแสงราวกับมีหน้าต่างเปิดออก เพื่อที่จะหาคนช่วยให้เขาหนีออกไปได้ และที่เขามองเห็นนั้นก็คือ....

 
หลายปีก่อน เด็กผู้ชายคนหนึ่งที่คอยเฝ้ามองเด็กผู้หญิงคนหนึ่งไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน และในวันหนึ่งโดยบังเอิญนั้นเด็กผู้ชายก็เห็นเด็กผู้หญิงกำลังมีอันตราย และเด็กหนุ่มก็ช่วยเธอไว้ได้ทันเพราะคอยเฝ้าดูอยู่ตลอด ในตอนนั้นสำหรับเด็กผู้ชายแล้วในวันนั้นก็รู้สึกมีความสุขที่สุดในชีวิตเลย

 
ณ โรงเรียนม.ปลายแห่งหนึ่ง ซาโตมิที่เรียกเพื่อนที่ชื่อซากิให้รอเธอก่อนเพื่อที่จะได้ไปห้องเรียนด้วยกันจนซาโตมิก็ตามทัน ซากิก็บอกซาโตมิรีบวิ่งแบบนี้กกน.ก็เปิดกันพอดี ซาโตมิที่พอรู้ตัวก็ตกใจที่ลืมตัวไปรีบมองซ้ายมองขวาดูว่ามีพวกผู้ชายเห็นรึเปล่า สำหรับพวกผู้ชายแล้วต้องรู้จักเธอกันแทบทั้งนั้นเธอมีชื่อว่า ซาโตมิ มาโอะ

 
ผู้ชายหลายต่อหลายคนหลงไปกับความน่ารักของซาโตมิ ตอนนั้นเองที่ฮาริซุกาวะมาเห็นพวกผู้ชายพูดกันก็บอกแค่ว่า "งั้นเหรอ" และพอซาโตมิหันมาเห็นฮาริซุกาวะก็รีบวิ่งเข้ามาหาฮาริซุกาวะและทักทายฮาริซุกาวะด้วยการเอากำปั้นชนกัน แต่ซาโตมิก็ถามฮาริซุกาวะด้วยว่า...

ซาโตมิ: นายเห็นกกน.ฉันใช่ไหม!!
ฮาริซุกาวะ: ไม่เห็นเฟ้ย!!! ทำไมจู่ๆก็พูดเรื่องนี้เฉยเลย

 
ซาโตมิ: นายแค่บอกว่าไม่เห็นทั้งๆที่เห็นละสิ!
ซาโตมิ: อะไรกัน คิดจะเป็นสุภาพบุรุษทำนองนี้เหรอไง
ฮาริซุกาวะ: ก็บอกว่าไม่เห็นยังไงเล่า
ฮาริซุกาวะ: ฉันไม่สนกกน.ของผู้หญิงสักหน่อย!!
ซาโตมิ: เอ๋~~ โม้รึเปล่า
ซาโตมิ: วันก่อนนายเองก็ไม่ได้ตรวจดูนิตยสารชุดว่ายน้ำที่ร้านสะดวกซื้อด้วยตอนที่พนักงานร้านเปลี่ยนจากแบบของสาวๆเป็นชายวัยกลางคน ไม่ได้บอกล่ะสิว่าซื้อไปให้เพื่อน
ซากิ: (อย่ามาพูดเรื่องแบบนี้ที่ทางเดินกันได้ไหม..)

ฮาริซุกาวะเจอประจานแบบนี้ก็เลยจะว่าซาโตมิแต่ซาโตมิก็รีบเอามือปิดแก้มฮาริซุกาวะถามว่าทำไมแก้มบวมแบบนี้ ฮาริซุกาวะที่เจอซาโตมิเอามาจับก็เลยเขินจนรีบอ้างนู้นนี้แต่ซาโตมิก็เป็นห่วงเลยบอกให้ฮาริซุกาวะเอาน้ำแข็งมาแปะไว้ดีกว่าแล้วซาโตมิก็ขอตัว

 
ทันทีนั้นเพื่อนก็เข้ามาถามฮาริซุกาวะว่าทำไมมีแต่ฮาริซุกาวะที่สนิทกับซาโตมิขนาดนี้ก็เลยถามว่าเพราะอุบัติเหตุตอนนั้นรึเปล่า ฮาริซุกาวะก็บอกว่าเขาแค่บังเอิญช่วยชีวิตซาโตมิเท่านั้นไม่มีอะไรพิเศษกว่านั้น แต่เพื่อนๆก็บอกแบบนี้มันถือว่าพิเศษแล้วและบอกว่าฮาริซุกาวะไม่ได้ยินเหล่าผู้ชายที่กำลังอิจฉาตาร้อนเหรอไง ฮาริซุกาวะก็บอกตอนนั้นเขาถึงกับขาหักซี่โครงร้าวเลยนะเฟ้ย

ฮาริซุกาวะก็รู้ว่าซาโตมิเป็นที่รู้จักของพวกผู้ชายแต่เขาไม่ได้สนใจซาโตมิแบบนั้นหรือประมาณว่าตัวฮาริซุกาวะเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจากที่คุยกันนิดๆหน่อยๆกลายเป็นวิ่งเข้ามาคุยกันแบบนี้ได้ ถึงจะคุยกันแต่ก็คุยกันแบบเพื่อนกันเท่านั้น

 
แต่เพื่อนก็เห็นว่านอกจากฮาริซุกาวะแล้วซาโตมิก็ไม่มีเพื่อนผู้ชายคนอื่นเลย ไม่ว่าใครต่อใครก็ถูกปฎิเสธหมดแต่กลับเข้าหาฮาริซุกาวะด้วยตัวเอง แล้วเพื่อนก็พูดถึงเรื่องเมื่อเช้าที่อุชิจิม่าที่อยู่ปี 3 ที่เข้ามาหาฮาริซุกาวะด้วยความโกรธไม่บอกถึงเหตุผลอะไรทั้งนั้นบอกแค่ทั้งหมดเป็นเพราะฮาริซุกาวะและก็ต่อยฮาริซุกาวะทันที นั้นก็เลยทำให้ฮาริซุกาวะได้แก้มบวมมา ด้านซากิพอพวกผู้ชายพูดๆกันก็เลยถามซาโตมิ

ซากิ: มาโอะ
ซาโตมิ: หืม?
ซากิ: มีใครมาสารภาพรักกับเธองั้นเหรอ
ซาโตมิ: !!!?

 
ซาโตมิก็ถึงกับเขย่าตัวซากิถามว่ารู้ได้ยังไง ซากิก็บอกพอซาโตมิมีคนมาสารภาพทีไรก็เป็นทุกครั้งเลยที่เจ้านั้นจะมีอะไรแปลกๆ ซาโตมิก็ไม่เข้าใจว่าพูดเรื่องอะไรแล้วซากิก็เผ่นเข้าห้องเรียนไปเลย

ด้านฮาริซุกาวะที่ก็รู้ว่าว่าซาโตมิน่ารักขนาดไหน แถมยังฉลาด ใจดีอีก แล้วที่บอกไปว่าไม่ได้สนใจนั้นแน่นอนว่าไม่มีทาง ฮาริซุกาวะชอบซาโตมิสุดๆ หลงรักซาโตมิหักปรักหัวปรัมจนเรียนอย่างหนักเพื่อให้ได้เข้าโรงเรียนม.ปลายเดียวกัน

 
แต่กระนั้นฮาริซุกาวะก็ยังรู้สึกเจ็บใจเพราะความที่มากเกินไปและดูเหมือนจะอันตรายที่จะหวังไปให้ได้มากกว่านี้ ฮาริซุกาวะยังคงเพียง "คนช่วยชีวิต" สำหรับซาโตมิ ฮาริซุกาวะเองก็ใช้สิ่งนั้นจนได้เป็นเพื่อนกับซาโตมิ ฮาริซุกาวะคิดว่าหากซุ่มซ่ามไปหวังมากยิ่งกว่านั้นแล้วละก็....

ซาโตมิ: ขอโทษนะ...
ซาโตมิ: เรื่องที่ช่วยชีวิตฉันรู้สึกขอบคุณด้วยใจจริง
ซาโตมิ: แต่ฉันก็ไม่อยากแบ่งปั่นความรู้สึกแบบนั้นกับเธอ..
ซาโตมิ: แบบนี้ยิ่งทำให้ไม่สบายใจ.. ขอล่ะอย่ามาพูดกับฉันอย่างที่เคยอีกเลย!!!

ฮาริซุกาวะที่ไม่ต้องการให้เจอจุดจบแบบนั้น และถึงไม่ได้พูดจากปากตัวเองแต่ข่าวลือเองก็ยังเข้าหูซาโตมิแต่ซาโตมิก็ปฎิเสธท่าเดียว ฮาริซุกาวะคิดในแง่ดีว่าแบบนั้นแล้วก็ทำให้รู้ว่าตัวเองจะได้ไม่ต้องไปเสี่ยงทำลายความสัมพันธ์

 
ด้วยเหตุนี้ฮาริซุกาวะจึงยอมฝังความรักของตัวเองเก็บไว้ แม้จะคิดว่าตัวเองทุกข์ใจขนาดนี้ ไม่ได้เรื่องขนาดนี้ ไก่อ่อนขนาดนี้ ก็ไม่มีใครรู้ไม่มีใครได้ยิน เป็นความเจ็บปวดที่ฮาริซุกาวะได้เลือกแล้ว

หลังเลิกเรียนขณะที่ซาโตมิกำลังกลับบ้านและแยกจากซากิ ซาโตมิก็มาเห็นแสงเล็กๆจากร้านแห่งหนึ่งพอมองดูก็เห็นว่าเป็นร้านของของราคาถูก และแสงที่ซาโตมิเห็นก็คือกระจกแต่ก็เป็นกระจกที่เก่าและมีฝุ่นเต็มไปหมด

 
แต่สุดท้ายซาโตมิก็ยังซื้อมาโดยไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันก็เลยกระวนกระวายใจว่าตัวเองจะซื้อมาทำไม และพอเดินมาอีกหน่อยซาโตมิก็มาเจอฮาริซุกาวะก็เลยตะโกนเรียก สำหรับฮาริซุกาวะคิดว่าโชคดีที่วันนี้ได้เจอซาโตมิถึงสองครั้งแถมปกติแล้วก็ไม่ค่อยได้ใกล้ชิดกันอยู่แล้วเพื่อหลบสายตาจากคนอื่นๆ พอได้มาเจอซาโตมิแบบนี้ก็เลยดีใจขึ้นมา ซาโตมิก็วิ่งมาหาฮาริซุกาวะเพื่อให้ดูกระจก

แต่ฮาริซุกาวะที่ตกเป็นทาสของการที่เอาแต่เฝ้ามองซาโตมินั้นก็ทำให้ฮาริซุกาวะได้เข้ามาช่วยในช่วงความเป็นตายของซาโตมิอีกครั้ง

 
และแน่นอนว่าครั้งนี้ฮาริซุกาวะก็ต้องช่วยเธออีกครั้ง พอฮาริซุกาวะเห็นมีรถที่จู่ๆก็วิ่งมาอยู่ต่อหน้าซาโตมิ ฮาริซุกาวะก็รีบวิ่งไปผลักซาโตมิให้พ้นจากรถ จนทันทีนั้น....

 
เจ้าของรถรีบวิ่งลงมาดูว่าซาโตมิเป็นอะไรรึเปล่าและเจ้าของรถที่เกือบชนซาโตมิก็เพราะพึ่งจะหลบแมวมาก็เลยเสียการควบคุม ซาโตมิก็สั่นกลัวแต่ไม่ใช่ที่ว่าตัวเธอจะโดนรถชนแต่เป็นฮาริซุกาวะที่เข้ามาช่วยเธอจนเข้ามาขวางหน้ารถซะเอง ซาโตมิเลยรีบมองหาฮาริซุกาวะเพราะคิดว่าโดนชนแน่ๆ แต่เจ้าของรถก็สงสัยว่าคนอื่นด้วยเหรอ แต่ไม่ว่าซาโตมิจะมองไปทางไหนก็หาฮาริซุกาวะไม่เจอเลยยิ่งทำให้ซาโตมิแปลกใจว่างั้นใครกันที่ช่วยเธอ

 
ซาโตมิก็ถามคนขับว่าเห็นคนที่เข้ามาช่วยเธอไหม แต่คนขับกลัวที่จะชนซาโตมิก็เลยเผลอหลับตาพอดี ซาโตมิมั่นใจว่าฮาริซุกาวะต้องอยู่แน่นอนก็ตะโกนถามหาใหญ่ ตอนนั้นเองฮาริซุกาวะก็รู้สึกตัว

 
พอรู้สึกตัวฮาริซุกาวะก็เห็นว่าตัวเองอยู่ที่ไหนไม่รู้ มีแต่ความมืดมองไม่เห็นอะไรเลยจนคิดว่าตัวเองตายแล้วก็เลยกระวนกระวายใหญ่ยิ่งคิดว่าจะไม่ได้เห็นซาโตมิอีกก็ยิ่งปวดใจ แต่ตอนนั้นเองตากับปากขนาดใหญ่ก็โผล่มาบอกให้ฮาริซุกาวะเงียบ

 
ฮาริซุกาวะก็จะถามอีกฝ่ายว่าเป็นใครแต่ยังพูดไม่ทันจบอีกฝ่ายก็บอกว่าอยู่ในกระจก ฮาริซุกาวะถูกดึงเข้ามาในกระจกที่มีพลังเวทที่จะดูดมนุษย์ผู้ที่อยู่ริมขอบแห่งชีวิตและความตายเข้ามา อีกฝ่ายบอกตอนนั้นฮาริซุกาวะเองก็เผลอมองกระจกในระยะประชิดพอดีด้วย ฮาริซุกาวะก็เลยรู้ว่าตัวเองตอนนั้นกำลังจะใกล้ความตายพอดีเลยทำให้เงื่อนไขที่เข้ามาในกระจกสมบูรณ์

 
และอีกฝ่ายบอกว่าเมื่อฮาริซุกาวะเข้ามาในกระจกแล้วก็จะบอกให้ฮาริซุกาวะรู้สองอย่าง

อย่างแรก ฮาริซุกาวะจะมองโลกภายนอกได้ผ่านทางพวกกระจกเท่านั้น
อย่างที่สอง ฮาริซุกาวะจะให้เพียงคนๆเดียวเท่านั้นที่รู้เรื่องกระจกเวทมนตร์นี้ได้ ถ้าหากเกินกว่านั้นเมื่อไรฮาริซุกาวะก็จะออกจากกระจกนี้ไม่ได้อีกเลยและยังไม่อาจจะมองดูโลกภายนอกได้อีก

อีกฝ่ายเลยบอกให้ฮาริซุกาวะคิดเอาเองว่าจะให้บอกความจริงกับใครและเขาจะไม่รับรู้ด้วย ฮาริซุกาวะเลยถามต่อว่าถ้าเขาออกไปไม่ได้จะเป็นยังไง อีกฝ่ายก็บอกฮาริซุกาวะจะเป็นแบบเดียวกับเขา มีเพียงตัวตนอยู่เพื่อรอวันที่จะมีคนต่อไปเข้ามาในความมืดมิดนี้ ตอนนั้นอีกอีกฝ่ายก็ตัวหดลง

 
อีกฝ่ายบอกว่าที่นี่จะอยู่ได้เพียงคนเดียวเท่านั้นและเขาก็ได้ยินเรื่องพวกนี้จากคนที่มาอยู่ก่อนแต่ในที่สุดก็หลุดพ้นแล้วแห่งช่วงเวลาที่ราวกับ